ما در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیت تردید

عصر جدید

عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال یقینی نیست

اما من

بی نام تو

حتی

یک لحظه احتمال ندارم

چشمان تو

عین الیقین من

قطعیت نگاه تو

دین من است

من از تو ناگزیرم

من بی نام ناگزیر تو می میرم 

***

حالا که می روی، دلم به وسعت همه ی کهکشان ها می گیرد. نرو... نرو...

به خاطر موفق شدن من، امروز رو روزه گرفته بود...  

آخه من جواب محبت هاش رو چه جوری بدم؟؟؟؟؟؟

من نبودم دستم بود 

تقصیر آستینم بود 

آستین مال کتم بود 

کتم مال بابام بود 

بابام مال ایران بود 

ایران مال آسیا بود 

آسیا مال جهان بود 

جهان مال خدا بود! 

نتیجه اخلاقی: همه ی تقصیرها گردن خداست...! 

*** 

این شعر با مسما از اون شعرایی است که از بچگی یادم مونده. اصولا از همون بچگی ما ایرانی ها رو طوری بار می آرن که همه ش فرافکنی کنیم و همه چیز رو بندازیم گردن این و اون. از مقصر جلوه دادن منشی از طرف یه رییس گرفته تا مقصر جلوه دادن معلم از طرف دانش آموزی که نمره ش کم شده تا... تا... تا... 

تا مسوولان مملکتی ما که خوب بلدن فرافکنی کنن! 

همه ی این ها مقدمه ای بود که از خدا به خاطر آفریدن کریستف کلمب و بعد هدایتش به سمت قاره ی آمریکا عمیقاْ تشکر کنم... می گم خدا رو شکر این آمریکا و اسرائیل هستن ها! وگرنه ما همه ی کارهای بد بد رو می انداختیم  گردن کی؟؟؟؟؟؟؟

سوال: 

به نظر شما چرا در دنیای مجازی، بسیاری از اوقات هویت خودمان را پنهان می کنیم؟ یا به عبارت ساده تر چرا با اسم مستعار می نویسیم؟ 

به هزار و یک دلیل.... 

از بین همه ی آن هزار و یک دلیل، من یک دلیل موجه دارم تا خودم را کدی معرفی کنم و در قالب اسمی فرو بروم که در فرهنگ ایرانی جایی ندارد. اسمی غیرایرانی که برای من یادآور شاهکار بزرگ ویلیام فاکنر است.....  

بی خیال. 

دوستان نازنینم.... من «کدی» هستم! لطفا مرا کدی صدا کنید و برای امنیت جانی و روحی و روانی و زندگی و همه چیز و همه چیز، از به کار بردن نام من در کامنت هایتان خودداری کنید. اگر می خواستم با نام اصلی بنویسم که می نوشتم دیگر. نیازی به پنهان کردن هویتم نبود.  

من کدی هستم. کدی... کدی... کدی... 

فردا عاشوراست...